Josephine

Dit schreef Josephine (Nieuwsbrief Kids to School juni 2021)
Vanaf het begin is mijn leven niet gemakkelijk geweest, vanaf het begin ook, wist ik dat ik heel veel miste. Het leek erop dat ik geen toekomst meer had toen ik in de tweede klas van de Asumbi Girls High school zat. Dat was in 2013. In dat jaar werd mijn oom, die voor mij zorgde, ziek en moest hij voor een operatie naar het buitenland. Ik wist hier niets van en ik realiseerde me pas dat er iets niet klopte toen het schoolgeld niet meer betaald werd. Dat was nooit eerder gebeurd. Ik heb toen enkele trips van school naar huis gemaakt om te proberen schoolgeld of hulp te krijgen maar dat lukte niet. Uiteindelijk heb ik met het hoofd van de school gesproken en gezegd dat ik nooit meer naar huis zou kunnen gaan. Dat ik de school wilde afronden en dat ik dan later het schoolgeld wel zou betalen. Dat was natuurlijk gek en absurd om dat te denken op die leeftijd. Ik heb toen gevraagd om accommodatie op school om de pesterijen van mijn vader te ontwijken. Ik was nl. ongehoorzaam door niet te gaan trouwen zoals hij wilde. Gelukkig was het hoofd van de school zo vriendelijk om me op school te houden en ik mocht ook tijdens de vakantie op school blijven. Hij gaf me alle basisbenodigdheden en dat gaf me natuurlijk rust. In het tweede semester van klas 2 zag ik het helderste licht. Via Sr. Mila, een Carmelietes missionaris leerde ik Kids to School kennen. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik deel werd van deze geweldige en grootse familie. Ik had alles verloren, stond in niemandsland omringd door niets. Kids to School begeleidde mij met mijn ups en downs door de middelbare school. In 2015 heb ik mijn eindexamen gedaan en ben ik met een A- (komt overeen met een 8/9 in Nederland) geslaagd. Vervolgens mocht ik in januari 2016 een computercursus doen in Nakuru. Alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik ook de mogelijkheid een universitaire studie doen. In September 2016 ben ik begonnen aan een Bachelors in Sience: Human Resource Management aan de universiteit van Eldoret. Aan het eind van het derde jaar heb ik stage gelopen in het St. Joseph missie ziekenhuis in Migori. Het was de bedoeling dat ik in maart 2020 zou afstuderen maar als gevolg van de wereldwijde pandemie wacht ik nog steeds Ik hoop nu in juli 2021 officieel af te studeren.
Mijn lokale mentor was in eerste instantie Sr. Mila. In 2018 heeft zij het mentorschip overgedragen aan moeder Carole Kisato en vervolgens, toen Carole naar Australië ging voor haar Masterstudie, heeft Ann Nduku deze taak weer overgenomen. Zij hebben allemaal geholpen mijn opvattingen over het leven en de toekomst te veranderen. Altijd waren ze er. Ik ben Kids to School erg dankbaar voor hun onvoorwaardelijke liefde, zorg en steun. Mrs. Ans, de moeder van deze grote familie, heeft door haar onbaatzuchtige hart het licht weer doen schijnen in mijn donkere wereld. Ik heb geen woorden genoeg om het hele team van de LAC, de mentoren, vrienden en alle andere studenten met verschillende etniciteit te danken. Ik wil ook mijn familie in Nederland, de sponsoren Bert en wijlen Janneke, moge haar ziel in eeuwige vrede rusten, niet vergeten. Ze hebben me zo gelukkig gemaakt door me een gevoel van verbondenheid te geven. Binnen Kids to School worden gelijke kansen aan iedereen gegeven. Respect en vertrouwen zijn van het grootste belang. Mijn Vader in de hemel zegene jullie allemaal. Shalom.