Morine’s droom was om dokter te worden.
- Geboren in 1996 in de regio Homa Bay, Kenia
- Gesponsord vanaf 2011 tot 2013 voor haar middelbare schoolopleiding
- Sponsoring vervolgd in 2015 voor haar verpleegstersopleiding
- Ze studeerde af in 2018
- Ze werkt nu in Nairobi Hospital
- Ze is 30 jaar
Waarom sponsorden we Morine?
Haar vader verdiende als bewaker niet genoeg voor een dagopleiding middelbare school. Ze heeft 3 broers die allen alleen lagere school gehad hebben. Ze droomde ervan om dokter te worden en vertrouwde erop dat haar vader alles zou doen om haar een middelbare schoolopleiding te geven. Het betalen van het schoolgeld was telekns een grote uitdaging. Uiteindelijk betaalde een tante het geld voor een dagschool. Morine had het geluk door weldoeners de kans te krijgen naar een goede middelbare kostschool te gaan. Het betekende ook een einde aan de lange wandelingen naar school, zonder eten naar school en geen goed licht in de avond om bij te studeren. Maar het geld van de weldoeners was al snel op en Morine zou zonder nieuwe hulp haar middelbare school na een jaar alweer moeten verlaten.
Morine was heel gemotiveerd, werkte hard en had goede studieresultaten. Kids to School vond dat ze de kans verdiend om een goede opleiding te krijgen die haar toekomstkansen verbeterd. Kids to School sponsorde Morine vanaf 2011 toen ze in de tweede klas van de middelbare school zat omdat ze vanwege het stopzetten van haar vorige sponsoring haar opleiding zou moeten hebben staken. In de derde klas van de middelbare school is Morine’s moeder is overleden. Desondanks heeft ze toch haar middelbare school succesvol kunnen afronden in 2013.
Kids to School steunde Morine ook voor haar vervolopleiding omdat deze haar werkelijk de kans geeft een zelfstandige toekomst op te bouwen. Teleurstellend voor Morine was dat ze haar droom om arts te worden moest laten varen omdat eindexamencijfers niet hoog genoeg waren voor toelating. Als alternatief is Morine in september 2015 begonnen aan een verpleegstersopleiding. In november 2018 heeft ze deze studie met succes afgesloten. Sinds januari 2019 werkt ze in Nairobi Hospital.
Dit schrijft Morine zelf (Kids to School Nieuwsbrief maart 2019)
Ik herinner me die dag nog heel goed. De dag waarop ik zo lang had gewacht kwam eindelijk: mijn eerste dag op de kostschool. Al mijn problemen waren eindelijk voorbij. De dagelijkse wandelingen naar school in de ochtend en terug in de avonduren, soms in zware regenval, soms stromen de rivieren zodanig over dat ik niet over kon steken, zonder eten naar school, en slechte lampen om ’ s avonds bij te lezen. Dit was nu allemaal voorbij. Allemaal dankzij een sponsororganisatie die in het dorp kwam en kinderen van dagscholen naar kostscholen bracht. Het enige dat mijn vader moest doen, was een bedrag van 4000 Kes (circa 40 euro) betalen en de rest van het schoolgeld werd door hen betaald. Deze hulp duurde echter niet lang vanwege het sponsoren van te veel kinderen. Ze haalden niet voldoende geld op. We waren weer terug bij af. Mijn moeder bleef maar naar de school komen om te vragen me te laten studeren. Vervolgens werd het schoolgeld verhoogd, ook al wisten ze heel goed dat mijn familie zo’n bedrag niet kon opbrengen.
Naar de middelbare school gaan was zo’n strijd. Mijn vader had niet genoeg geld om mijn dagopleiding te betalen en dat wist ik al toen ik op de basisschool zat. Maar ik had één ding voor ogen, ik moest hem vertrouwen. Hij zou alles wat in zijn macht lag doen om me naar de middelbare school te zien gaan. Toen ik de lagere school had afgerond, deed hij alles, inclusief het praten met familieleden en uiteindelijk door Gods genade bood mijn tante aan om mijn schoolgeld in een dagschool te betalen.
Na een aantal maanden belde Sr.Theodora (verantwoordelijk voor beurzen op de school) me op en het nieuws dat ze me gaf was als een droom. Er was een organisatie die vijf studenten wilde sponsoren die hard werkten en wiens ouders niet in staat waren om hun kosten te betalen. Ik was een van hen. Ik was zo blij en bleef maar zingen en zingen. God had mij een helper gestuurd. De helper was de stichting Kids to School. Sr. Mila kwam naar de school om ons te bezoeken. Ook Ans bracht een bezoek aan onze school in Raruowa. Eén keer per jaar bezochten we Nairobi om deel te nemen aan de jaarlijkse studentendag van Kids to School. Tijdens ons eerste bezoek ontmoetten we Ruud en Ans. Ik ontmoette ook andere studenten uit andere delen van het land die in dezelfde stichting zaten. Mijn eerste mentor was de heer Andrew, hij heeft veel moeite gedaan me de juiste weg te wijzen. We hebben veel samen meegemaakt. Later werd de heer Nicholas mijn mentor. Ik moet zeggen dat hij goed kan luisteren, hij heeft mij geadviseerd over de juiste keuzes. Hij was er voor mij toen ik hem het meest nodig had. Alles verliep vlot tot mijn derde jaar op de middelbare school toen verloor ik mijn moeder aan kanker, moge haar ziel in vrede rusten. Het was zo moeilijk voor mij om het verlies van mijn moeder aan te kunnen. De stichting steunde me samen met mijn leraren en familie.
Na mijn eindexamen heb ik met steun van de Kids to School mijn computerpakket gedaan. Ik had zoveel geluk met deze organisatie omdat ze bereid waren om te betalen voor mijn opleiding, niet alleen op de middelbare school, maar ook voor verdere studies. Dit komt niet vaak voor. Toen mijn resultaten bekend waren, was ik een beetje teleurgesteld, ik had hogere cijfers verwacht. Mijn droom was altijd om arts te worden, maar daarvoor waren mijn cijfers te laag. Ik heb een studie Bachelor of Science in Agriculture aangevraagd bij een lokale universiteit, maar dat is niet gelukt. Toen stelde Sr. Mila voor dat ik haar een bezoek zou brengen om met zuster Irene te praten. Zij adviseerde me om een verpleegopleiding te volgen op dezelfde school waarop zij nu zat. Zij zat op de Cicely McDonel School of Nursing. Ik was zo blij naar deze school te kunnen gaan. Het is een hele goede school met een gave leeromgeving, lekker eten en alles wat je maar kunt wensen. Ik had hoge verwachtingen. In de school waren er veel uitdagingen, zoals lange tijd staan tijdens practica en er was veel te doen in een korte tijd. Maar na verloop van tijd paste ik me aan. Ans en José bezochten me tijdens mijn eerste jaar en hoewel ik ze niet het hele ziekenhuis kon laten zien, voelde ik me geweldig en gezegend om ze op bezoek te hebben. Dit was zo’n geweldige motivatie omdat ik veel met José kon delen, zij is namelijk verpleegster. Tijdens mijn tweede jaar paste de school ongevraagd de kosten aan omdat we nieuwe gebouwen hadden met betere studiezalen en hostels. De kosten stegen met 40%. Ik informeerde Andrew, mijn mentor op dat moment, en die bracht Kids to School op de hoogte bracht van de veranderingen. Mijn schoolgeld werd betaald tot het eind van de studie. In mijn derde jaar kreeg ik cholera en werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Bij ontslag was de ziekenhuisrekening te hoog geworden voor mijn familie om te betalen. Opnieuw kwam de stichting voor mij op en kwam er een aftrek in de rekening. De stichting was echter niet van plan te betalen. Eindelijk slaagde mijn familie er in 50.000 Kes op te halen en mijn klasgenoten brachten 78.000 Kes samen. Ik kan niet nalaten de inspanningen van de Andrew en Nicholas in deze tijd te noemen, want zij hebben hun tijd besteed om voor mij te pleiten. Ik zat voor mijn examens voor de verpleegkundigenraad en slaagde voor mijn examens. Het voelde zo goed om school af te maken en nu ben ik een gekwalificeerde verpleegster. Ans was aanwezig bij mijn afstuderen. Dit was zo’n eer en ik ben dankbaar dat ze die tijd heeft genomen. Mijn vader was zo blij haar te ontmoeten, ook al hadden ze moeite om met elkaar te communiceren. Hij blijft me vertellen hoe aardig ze was. Hier sta ik nu met een diploma verpleging van de beste school van het land. Dit alles zou niet mogelijk zijn geweest zonder Kids to School.
Ik ben dankbaar voor al jullie steun en ook voor het licht dat jullie in mijn familie gebracht hebben. Jullie hebben me zover gebracht. Ik kan nu voor mezelf zorgen, jullie hebben me gered van een vroeg huwelijk en een vroege zwangerschap. Iedereen in mijn dorp is trots op me en het vertrouwen en de vreugde in het gezicht van mijn vader is niet te beschrijven. Dank jullie allemaal.
Met vriendelijke groet, Morine.
